+31631995740 mail@gertbrouwer.nl
Selecteer een pagina

Low carb tortilla

Ik eet weinig en toch val ik niet af. Toch ben ik te dik. Herken je dat? Ik ben een onregelmatige eter. Eigenlijk kan ik met gemak een dag zonder eten. Dat is funest voor mijn stofwisseling. Als je wilt afvallen moet je zorgen dat je verbranding op gang blijft. Vergelijk je lichaam met een haardvuur. Als je er niet tijdig voor zorgt dat er hout bij gegooid wordt zal het vuur doven.

Zo gaat het ook met de verbranding in jouw lichaam. Je moet voldoende eten. Maar hoe pak je dat aan als je voortdurend onderweg bent? Als je van de ene vergadering naar de andere vergadering rent? Dan heb je geen tijd om voortdurend eten  mee te nemen. Denk je.

Dacht ik ook. Tot mijn personal coach me de tip gaf om gezonde wraps voor te bereiden. Die kun je gemakkelijk meenemen. En je kunt ze zo lekker maken als je zelf wilt.

Klopt. Maar er is een probleem met wraps. Ze worden gemaakt van meel. En als je een low carb dieet volgt, een keto dieet of aan intermittent fasting doet, dan mag je geen meel eten. Gelukkig is er een oplossing. Low carb tortilla’s die je eenvoudig zelf kunt bakken.

Ik heb een heerlijk recept voor je.

 

Recept Afdrukken
Low carb tortilla
Bak zelf een heerlijke koolhydraatarme tortilla. Ideaal voor een low carb dieet of een keto dieet. Deze low carb tortilla’s bevatten 94% minder koolhydraten dan traditionele tortilla’s.
Keuken Keto, Low carb
Porties
Ingrediënten
Keuken Keto, Low carb
Porties
Ingrediënten
Instructies
  1. Meng in een grote kom met een garde het eiwit, water en kokosmeel. Laat het mengsel even rusten en voeg dan de kruiden en het bakpoeder toe en meng nog eens goed.
  2. Verwarm een licht ingevette koekenpan (het liefst eentje van ongeveer 25 cm groot) boven een middelhoog vuur. Giet als de pan goed is opgewarmd 1/4 van het beslag in de pan. Verspreid het beslag zo dun mogelijk over de pan. Draai de tortilla om zodra de bovenkant niet meer glimmend en plakkerig is. Bak dan nog eens 2 minuten aan beide kanten goudbruin en plaats op een bord.
  3. Doe vervolgens weer een beetje olie in de pan en doe 1/4 van het beslag in de pan. Bak de tortilla aan beide kanten goudbruin. Herhaal totdat je 4 tortilla’s hebt gebakken.
680 aanslagen per minuut

680 aanslagen per minuut

Blind.

Heftig! Waar is dat gebeurd? Terrorisme?

Nee. Het is zondagmiddag. Ik denk aan voetbal.

Danny?

Nee.

Daley dan?

Ook niet. Amateurvoetbal en een typemachine.

Rare combinatie. Hoe kom je daarop? Heb je teveel gedronken of geblowd?

Nee. Gewoon gekke kronkels in mijn kop. Een associatie van 35 jaar geleden. 

Ik ben bezig om mijn website GertBrouwer.nl opnieuw op te zetten. Ik werk aan een nieuw format. 

Waarom?

Ik wil weer meer schrijven. En ik vraag me regelmatig af waarom ik mijn ervaring niet vastleg in een handig dagboek. 

Hoe vaak gebeurt het jou dat je iets moet doen dat je ooit al eens hebt gedaan? Je weet dat je ooit na lang zoeken de perfecte oplossing had. Het perfecte recept. Je weet dat je het kunt. Maar hoe ging dat ook alweer?

Op zo’n moment denk ik vaak: Waarom heb ik dat niet opgeschreven? Waarom houd ik geen dagboek bij?

Een dagboek…? Dat zou jij wel kunnen. Je kunt perfect schrijven, vertellen veel  mensen me vaak. Waarom doe je dat niet?

Maar zo’n dagboek is niks voor mij. Elke dag over mezelf schrijven. Egotripperij. Ik ben niet zo ikkerig.

Ik had als kind een hekel aan ik-boeken. Ik las acht boeken per week. Maar een ik-boek? Nooit.

Toen ik een jaar of acht was werd ik vlak voor kerst met spoed in het ziekenhuis opgenomen. Acute blindedarmontsteking. Geluk bij een ongeluk was dat ik die week de rol van Joseph zou spelen in de kerk. En daar had ik bepaald niet veel zin in.

Die blindedarm deed een paar uur verschrikkelijk veel pijn. Maar na de operatie vermaakte ik me prima in het ziekenhuisbed. Ik kon in alle rust lekker lezen.

En ik werd natuurlijk verwend. Kreeg van mijn klasgenoten leuke brieven. En van de kerk kreeg ik een boek. Moby Dick. Na de eerste pagina had ik het al gezien. Niks voor mij. Een ik-boek. De hoofdrolspeler vertelt.

Zegt iets over mijzelf, zal een psycholoog zeggen. Gebrek aan zelfvertrouwen. Altijd jezelf wegcijferen. Waarom?

Misschien heeft de psycholoog gelijk. Maar dan nog. Waarom zou ik een dagboek alleen voor mezelf schrijven? Elke dag een persoonlijke geheime column die niemand mag zien.

Ik schrijf liever verhalen over anderen. Verhalen die door veel mensen gelezen worden. Verhalen met impact. Verhalen waar je vrolijk van wordt. Verhalen die je emotioneel raken. Verhalend die je aan het nadenken zetten. En verhalen waarmee je andere mensen kunt helpen.

Je was toch journalist bij de krant? Dat heb je toch jarenlang gedaan?

Klopt. Nog een reden om geen dagboek bij te houden. Als je iedere dag voor je werk drie of vier verhalen schrijft heb je geen zin om ’s avonds nog een eigen dagboek te vullen.

Maar dat argument telt niet meer. Je bent geen journalist meer.

Klopt ook. Al bijna tien jaar niet meer. Ik moet zeggen dat ik dat schrijven best mis.

Ik heb al jarenlang een eigen website met mijn eigen domeinnaam. En om eerlijk te zijn is die website nooit echt van de grond gekomen. Vanwege ‘ik’. Drempelvrees. Waarom zou ik over mezelf schrijven.

Af en toe ben ik vol goede moed begonnen. Zoals nu weer. Maar de site kwam nooit echt van de grond. Ik miste een rode draad. Inspiratie.

Er was altijd wel weer een reden waarom ik er mee stopte. Er was altijd wel weer iemand anders die ik kon helpen. En dan was er weer weinig tijd voor mezelf. Voor ik.

Het wordt tijd om dat patroon te doorbreken.

Ik ga weer schrijven. Over mezelf. Over ik.

Ik ga in dialoog met mezelf.

Succes! Dank je.

Maar die rode draad… Die mis ik meteen al in dit verhaal.

Ik zal het uitleggen. 

Ik maak voor mijn blog gebruik van een content management systeem. Een cms. Dat systeem heet WordPress. En met dat gratis systeem kun je fantastische websites bouwen.

Een goede website bevat niet alleen prettig leesbare tekst, maar ook mooie foto’s. Prachtig beeldmateriaal. En die foto’s kun je tegenwoordig vaak gratis van het internet plukken. 

Ida Mulder, een freelance persfotografe waarmee ik voor Dagblad van het Noorden heb gewerkt, vervloekt die gratis fotosites. Die sites hebben de markt voor professionele fotografen verziekt, vindt Ida. Ze heeft gelijk.

Zoals internet de hele wereld heeft veranderd. Een van de redenen waarom ik geen journalist meer ben. Mensen lezen steeds minder papieren kranten. Iedereen leest online. En daar wordt door kranten minder geld mee verdiend.

Ik ben een realist. De tractor heeft het paard ook verdreven. De wereld draait door. Het is niet anders.

Hoe graag ik ook zou willen, ik kan het me met mijn persoonlijke site niet veroorloven om iedere dag professionele foto’s te kopen van fotografen als Ida.

Waarom maak je zelf geen foto’s voor je blog? Met je iPhone 8S Plus kun je schitterende foto’s maken.

Doe ik ook. Maar dat is niet altijd een oplossing. Zeker niet als ik opeens een rare kronkel in mijn kop krijg. Een gek idee dat ik wil vastleggen. 

Dan biedt een gratis stockfotosite een prima oplossing. 

En dus besloot ik vanmiddag om een paar fotoplugins in WordPress te installeren. Handige tools waarmee ik met een paar klikken prachtige foto’s kan toevoegen aan mijn blog. Ik maakte al een tijdje gebruik van Pixabay en Canva. En ik ontdekte vanmiddag nog een andere perfecte plugin: Unsplash.

Na het installeren van de plugin Unsplash ontdekte ik heel toevallig een foto van een typemachine. Net zo’n apparaat als ik zelf in 1987 nog gebruikt heb.

Een typemachine. De raderen in mijn bovenkamer begonnen te draaien.

Een typemachine. Daar begon mijn journalistieke carrière eigenlijk mee.

Ik wist vanaf mijn achtste jaar al dat ik journalist wilde worden. En daarom haalde ik op mijn elfde een typediploma bij Scheidegger. Ik leerde blind typen. Ik haalde 680 aanslagen per minuut. In een tijd dat we vaker geschokt werden door terrorisme dan tegenwoordig.

IRA, ETA, Rote Armee Fraction, Palestijnen, Molukkers. Allemaal vochten ze voor hun idealen. Zoals wij Nederlanders tachtig jaar lang deden toen we de Spaanse bezetting zat waren. De volgers van Willem van Oranje zijn helden in onze ogen. In de ogen van de Spanjaarden waren het terroristen.

Tegenwoordig rept Geert Wilders graag over die goede oude tijd. Hij vergeet  de context van onze eigen geschiedenis en de veel ergere terreur in de jaren zestig, zeventig en tachtig. De tijd dat ik leerde blind typen met 680 aanslagen per minuut.

Dat typediploma is nog steeds een van de belangrijkste diploma’s die ik ooit gehaald heb. Ik heb er nog dagelijks profijt van.

Ik type zoals een pianist piano speelt. Ik componeer met letters.

680 aanslagen per minuut. 

Blind.

En een rode draad als plot.